Yeni ilin ilk günlərində Azərbaycan vətəndaşları üçün xüsusi maraq doğuran mövzu şübhəsiz ki, İranı bürüyən etiraz dalğasıdır. Bu, təəccüblü deyil, çünki ölkəmizin bir çox vətəndaşının Araz çayının o tayında yaşayan dostları və qohumları var.

Cənubi Azərbaycan ənənəvi olaraq İranın potensial transformasiyası üçün əsas bölgələrdən biri kimi qəbul edilir. Lakin reallıq geniş yayılmış "hazır separatizm" anlayışlarından və ya əksinə, ölkənin Azərbaycan əhalisinin tam siyasi passivliyindən xeyli mürəkkəbdir.

Söhbət inzibati vahiddən deyil, Təbriz və Urmiyadan Ərdəbilə və Zəncana qədər tarixi və mədəni məkandan gedir. Müxtəlif hesablamalara görə, azərbaycanlılar İran əhalisinin dörddə birini təşkil edirlər, lakin onlarda kollektiv aktor kimi, siyasi fəaliyyət yoxdur.

Paradoks ondadır ki, azərbaycanlılar İranın dövlət elitasına - ordudan və SEPAH-dan parlamentə və ruhanilərə qədər dərindən inteqrasiya olunublar. Ali Rəhbərin və ölkə prezidentinin etnik mənsubiyyətini xatırlamaq kifayətdir. Bu inteqrasiya sistemə sədaqəti təmin etsə də, eyni zamanda bölgəni muxtar siyasi səsdən məhrum edib. Kimlik hüquq kimi deyil, risk faktoru kimi tanınır.

Son illərin etirazları göstərdi ki, Cənubi Azərbaycan şəhərləri ümumxalq etirazlarına qoşulur, lakin onlar ayrı bir gündəm təşkil etmir. Sosial-iqtisadi tələblər, korrupsiyaya qarşı şüarlar və idarəetmədən narazılıq etnik-mədəni səfərbərlikdən üstündür. Bölgədə tanınmış liderlər və ya etirazı siyasi layihəyə çevirə biləcək institusional infrastruktur yoxdur.

Buna görə də separatçı təkanın olmaması, mərkəzlə iqtisadi əlaqələr, uğursuz muxtar təcrübələrin tarixi xatirələri və xaotik parçalanma ssenarilərindən qorxmaq bölgəni İran dövlətinin tərkibində saxlayır.

Bu fonda Məsud Pezeşkian obrazı çox vaxt şişirdilir. O Cənubi Azərbaycanın lideri deyil və regional layihə təklif etmir. Onun rolu azərbaycanlıların İran sisteminə daxil edilməsinin simvoludur, onun yenidən nəzərdən keçirilməsinin deyil. O ritorikanı yumşalda bilər, amma hakimiyyət arxitekturasını dəyişdirməyəcək.

Yaxın gələcəkdə ən çox ehtimal olunan ssenari ətalətdir: məhdud mədəni güzəştlərlə status-kvonun qorunması. Lakin şəxsiyyətin tanınması üçün yığılmış tələbat qalmaqdadır. Cənubi Azərbaycan hazırda İran böhranını müəyyən etmir, lakin dərinləşərsə, İranın gələcəyinin konfiqurasiyasına təsir edən amilə çevrilə bilər.

Mənbə: "Zerkalo.az"