Bəzən tək bir ifadə ikitərəfli münasibətlərin əsl vəziyyətini rəsmi açıqlamadan daha dəqiq şəkildə ortaya qoya bilər. Rusiya Xarici İşlər Nazirliyinin (XİN) sözçüsü Mariya Zaxarovanın Ermənistan Baş naziri Nikol Paşinyanın Gümrüdəki 102-ci Rusiya hərbi bazası ilə bağlı sözlərinə Mixail Bulqakovun "İtin ürəyi" əsərindən sitat gətirərək "Sən kişisən, yoxsa qadın?" deməsi məhz belə bir haldır.

Səthən bu, Ermənistan Baş nazirinə qarşı daha bir hücum kimi görünür. Lakin ədəbi ironiyanın arxasında daha ciddi bir problem dayanır: Moskva getdikcə İrəvanı proqnozlaşdırıla bilən müttəfiq kimi görür. Gümrüdəki Rusiya bazası ilə bağlı mübahisə isə diplomatik mübahisələrin təcrid olunmuş bir epizoduna deyil, Rusiya-Ermənistan münasibətlərində daha dərin bir böhranın əksinə çevrilir.

Paşinyan bildirib ki, Ermənistan 102-ci Rusiya hərbi bazasının mövcudluğunu vacib hesab etmir. O, vurğulayıb ki, bazanın çıxarılması məsələsi Rusiya ilə müzakirə olunmayıb və əgər Moskvanın özü bazasını Ermənistandan çıxarmaq qərarına gəlsə, İrəvan etiraz etməyəcək. Formal olaraq, bu, Rusiya qoşunlarının geri çəkilməsi tələbi deyil. Lakin bəyanatın siyasi mənası daha genişdir. Ermənistan rəhbərliyi faktiki olaraq Rusiyanın hərbi mövcudluğunu öz təhlükəsizliyi üçün qeyd-şərtsiz əsas kimi tanımaqdan imtina edir, eyni zamanda, bazanın çıxarılmasına görə məsuliyyəti öz üzərinə götürməkdən imtina edir.

Görünür, məhz bu qeyri-müəyyənlik Zaxarovanın ironiyasının obyektinə çevrilib. İyul ayında Paşinyan Varşavada Ermənistanın 102-ci bazanın mövcudluğu ilə bağlı heç bir planı və ya sualı olmadığını bildirmişdi. Bir neçə həftə sonra sözlər dəyişdi: baza həyati əhəmiyyət kəsb etmir və İrəvan Rusiyanın mümkün geri çəkilməsini qəbul etməyə hazırdır. Moskva üçün problem sadəcə ritorikanın dəyişməsində deyil. Daha vacibi başqa bir şeydir: İrəvan son qərar vermədən Rusiyanın mövcudluğuna siyasi qiymətləndirməsini dəyişdirmək hüququnu özündə saxlayır.

Bu kontekstdə Bulqakovdan sitat siyasi iradlara çevrilir: qərarınızı verin. Əgər Rusiya bazasına həqiqətən ehtiyac yoxdursa, niyə Ermənistanın özü onun çıxarılması məsələsini qaldırmır? Əgər bu, ölkənin təhlükəsizliyi üçün vacib olaraq qalırsa, niyə Ermənistan rəhbərliyi onun mövcudluğunun zəruriliyini açıq şəkildə şübhə altına alır? Buna görə də, məsələ artıq sadəcə konkret bir hərbi obyektin taleyi deyil, İrəvanın bütün xarici siyasətinin ardıcıllığıdır.

Bu ardıcıllıq son illərdə Moskva üçün getdikcə daha çox problemə çevrilib. Ermənistan KTMT-dəki iştirakını dondurub, Avropa İttifaqı və Qərb strukturları ilə qarşılıqlı əlaqələrini kəskin şəkildə artırıb və Ermənistan rəhbərliyi getdikcə xarici əlaqələrini və təhlükəsizlik sistemini şaxələndirmək ehtiyacından danışır. Lakin Rusiya ilə əlaqələrdə heç bir rəsmi fasilə baş verməyib. İqtisadi və humanitar əlaqələr qalır və Rusiyanın hərbi mövcudluğu davam edir.

Mövcud qeyri-müəyyənliyi yaradan məhz bu iki tendensiyanın - Moskvadan siyasi uzaqlaşma və əvvəlki əlaqələrin əhəmiyyətli bir hissəsinin qorunmasıdır. İrəvan Rusiya “prospektini” tamamilə bağlamadan xarici siyasət manevrləri üçün imkanlarını genişləndirməyə çalışır. Bu arada, Moskva getdikcə bu modeli tam hüquqlu bir ittifaq kimi qəbul etmək istəmir. Ermənistan üçün müttəfiq sadəcə diplomatik münasibətlərin saxlanıldığı bir dövlət deyil. Bu, strateji mövqeyi nisbətən proqnozlaşdırıla bilən bir tərəfdaşdır.

Əsas maraqların toqquşması burada yaranır. Ermənistan Rusiyadan asılılığını qəfil olaraq tamamilə kəsmək qərarı vermədən azaltmaq istəyir. Rusiya isə əksinə, yalnız formal əlaqələri deyil, həm də strateji mövcudluğunu qorumaqda maraqlıdır. Buna görə də, Moskva İrəvanın əvvəlki münasibətləri yenidən nəzərdən keçirməklə bağlı hər yeni açıqlamasını təcrid olunmuş siyasi siqnal kimi deyil, Rusiyanın Ermənistan təhlükəsizlik sistemindən çıxarılması prosesinin bir hissəsi kimi qəbul edir.

Bu kontekstdə Gümrüdəki 102-ci baza xüsusi əhəmiyyət kəsb edir. Bu, sadəcə hərbi obyekt deyil, Rusiyanın Ermənistandakı mövcudluğunun ən görünən maddi simvollarından biridir. Onilliklərdir ki, onun mövcudluğu iki ölkə arasında hərbi-siyasi ittifaqla əlaqələndirilir. Buna görə də, onun gələcəyi ilə bağlı müzakirələr qaçılmaz olaraq Rusiya qoşunlarının yerləşdirilməsi məsələsindən kənara çıxır.

Əgər Rusiya bazası həqiqətən də Ermənistan üçün lazımsız hala düşübsə, fundamental bir sual yaranır: onu nə əvəz edəcək? Rusiyanın hərbi mövcudluğunu rədd etmək siyasi cəhətdən tam hüquqlu alternativ təhlükəsizlik sistemi yaratmaqdan daha sürətlidir. Qərb ölkələri Ermənistanla hərbi əməkdaşlığı genişləndirmək, birgə təlimlər keçirmək, silahlı qüvvələrdə islahatlara kömək etmək və avadanlıq təchiz etmək iqtidarındadır. Lakin bütün bunlar avtomatik olaraq Rusiya faktorunu tamamilə əvəz edə biləcək bir strukturun yaranması demək deyil.

İrəvanın hazırkı kursundakı əsas ziddiyyət də burada ortaya çıxır. Ermənistan Moskvadan uzaqlaşmaqla daha çox manevr azadlığı qazanır. Lakin strateji baxımdan bu azadlıq yeni zəmanətlər və resurslar tələb edir. Xarici siyasətin şaxələndirilməsi təkcə təhlükəsizlik sistemini təşkil etmir. Bu, yalnız siyasi bəyannamələr real hərbi, institusional və müttəfiq mexanizmləri tərəfindən dəstəkləndikdə belə olur.

Ona görə də, 102-ci baza ilə bağlı mübahisə təkcə Moskva və İrəvan üçün əhəmiyyətli deyil. Ermənistandakı Rusiyanın hərbi mövcudluğunun mümkün azalması qaçılmaz olaraq bütün Cənubi Qafqaza təsir edəcək. Rusiya regiondakı əsas sütunlarından birini itirərsə, digər güc mərkəzləri - ilk növbədə Avropa İttifaqı, ABŞ və Türkiyə - mövqe qazanacaq. Regional balansın dəyişməsi və özünün hərbi-siyasi və nəqliyyat əlaqələrinin inkişafı nəzərə alınmaqla, Azərbaycan da yeni konfiqurasiyanın mühüm iştirakçısına çevrilir.

Moskva üçün bu, yaxın vaxtlara qədər əsasən strateji mövcudluq zonasında olan bir bölgədəki proseslərə təsir etmək qabiliyyətinin potensial azalması deməkdir. İrəvan üçün bu, Rusiya ilə əvvəlki münasibətlər modelindən dəyişikliyin yalnız siyasi müstəqilliyi deyil, həm də həqiqi təhlükəsizliyi təmin edə biləcəyini sübut etmək ehtiyacı deməkdir. Qərb oyunçuları üçün bu, Cənubi Qafqazın daha bir guşəsində möhkəmlənmək üçün fürsətdir.

Məhz buna görə də Rusiyanın Paşinyanın açıqlamalarına reaksiyası getdikcə emosionallaşır. Moskva artıq özünü diplomatik formullarla məhdudlaşdırmır və getdikcə daha çox ictimai müzakirələrə üz tutur. Əvvəllər Zaxarova Ermənistan Baş nazirini Rusiya-Ermənistan münasibətləri ilə bağlı "cəsarət toplamağa və bütün həqiqəti deməyə" çağırmışdı. İndi isə Bulqakovun satirası tətbiq olunur.

Burada cavabın forması məzmunundan heç də az vacib deyil. Diplomatik mübahisə ənənəvi ifadə dilindən şəxsi istehzaya keçəndə bu, etimadın azaldığını göstərir. Moskva artıq İrəvanı əvvəlki münasibətlər modelini saxlamağa inandırmağa çalışmır, əksinə, öz uyğunsuzluğunu açıq şəkildə qeyd edir və öz qıcıqlanmasını nümayiş etdirir.

Bundan əlavə, bu ritorika yalnız Paşinyana aid deyil. Bu cür açıqlamalar eyni zamanda, bir neçə auditoriyaya - Rusiya, Ermənistan və beynəlxalq auditoriyaya müraciətdir. Moskva Ermənistanın kursunu dəyişməsinin, onun fikrincə, Rusiyanın davranışının məcburi nəticəsi deyil, əksinə, İrəvanın müstəqil siyasi seçimi olduğunu nümayiş etdirməlidir. Bununla münasibətlərin daha da pisləşməsinə görə məsuliyyəti Ermənistan rəhbərliyinə ötürür.

Lakin Rusiyanın mövqeyinin də öz həddi var. İctimai tənqid qıcıqlanmanı göstərə bilər, lakin itirilmiş etimadı bərpa etmir. Əgər Moskva Ermənistandakı təsirini qorumaq istəyirsə, təkcə İrəvanın ritorikasına deyil, həm də Ermənistan rəhbərliyinin niyə təhlükəsizliyinin artıq əsasən Rusiya amilinə etibar edə bilməyəcəyi qənaətinə gəldiyi kimi, daha dərin suala cavab verməli olacaq.

İrəvan da öz növbəsində qaçılmaz bir seçimlə üzləşir. Rusiyanın iştirakının könüllü elan edildiyi, eyni zamanda, gələcəyi ilə bağlı heç bir qəti qərarın verilmədiyi aralıq modeli qeyri-müəyyən müddətə saxlamaq mümkün deyil. Gec-tez siyasi formul praktik mahiyyət qazanmalıdır. Əgər Ermənistan həqiqətən Rusiya bazasını əvvəlki təhlükəsizlik sisteminin qalığı kimi görürsə, növbəti addım qaçılmaz olaraq alternativ mexanizmlərin formalaşdırılması olacaq. Əgər İrəvan Rusiyanın iştirakını qorumaqda maraqlıdırsa, Moskvadan bu qədər əhəmiyyətli siyasi məsafədən sonra niyə milli təhlükəsizlik sisteminin bir hissəsi olaraq qaldığını izah etməli olacaq.

Məhz buna görə də 102-ci baza məsələsi bu gün bazanın özündən daha vacibdir. Bu, Rusiya-Ermənistan müttəfiqliyinin əvvəlki modelinin tədricən dağıldığını göstərir. Moskva qətilik və strateji öhdəliklərin qorunmasını tələb edir. İrəvan daha çox fəaliyyət azadlığı və xarici əlaqələrinin konfiqurasiyasını müstəqil şəkildə müəyyən etmək imkanı tələb edir. Bu mövqelər arasında hələ də manevr üçün yer var, lakin getdikcə bu yer daralır.

Nəticə etibarilə, məsələ artıq Gümrüdəki Rusiya bazasının hazırkı formasında qalıb-qalmayacağında deyil. Sual daha genişdir: Rusiya Ermənistan təhlükəsizlik sisteminin əsas elementi olaraq qalacaq, yoxsa tədricən digər güc mərkəzləri onun yerini tutmağa başlayacaq?

Buna görə də, Bulqakovun "Sən kişisən, yoxsa qadın?" ifadəsi bu halda Paşinyana yönəlmiş qeyddən daha çox şey deməkdir. Bu ədəbi formulun arxasında Moskvanın getdikcə İrəvana ünvanladığı çox spesifik siyasi sual dayanır: sən Rusiya üçün kimsən və gələcəkdə kim olmaq istəyirsən? Və cavabın Rusiya-Ermənistan münasibətlərindən daha kənara çıxan nəticələri olacaq. Əgər İrəvan Moskvanın rolunu yenidən nəzərdən keçirərsə, artıq ikitərəfli əlaqələrin tənzimlənməsi deyil, bu, Cənubi Qafqazın təhlükəsizlik arxitekturasının dəyişdirilməsi məsələsi olacaq. Yəni ki, 102-ci baza ilə bağlı mübahisə köhnə alyansın son epizodu olmaya bilər, əksinə, tamamilə yeni bir regional alyansın yaranmasının ilk əlamətlərindən biri ola bilər.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov