Bir dostumuzun tövsiyəsi ilə "Mikrorayon" serialına baxdım. Bəribaşdan deyim ki, "serial uşaqların tərbiyəsini pozur" söhbəti bu ekran işi üçün çox yüksək kompliment olar. Tərbiyə pozmaq "Mikrorayon" müəlliflərinin öhdəsindən gələ biləcəkləri qədər asan məsələ deyil.
Serialın populyarlaşma səbəbi əsasən, küçə və məişət dilindən gen-bol istifadə, dialoqların təbiiliyi, (burada ssenaristin yazıçılıq qabiliyyətini vurğulamaq lazımdır) ən əsası, aktyorların peşəkarlığıdır.
Ssenarinin məzmununa gəldikdə çoxlu boşluqlar, məntiq xətaları var. Cinayətkarlar istədikləri adamı döyür, istədiyini öldürür, istədiyini özləri demiş, "tasa otuzdurur", polis isə bütün bu hoqqaları sadəcə, müşahidə etməklə kifayətlənir. Elə bil Bakı mikrorayonu deyil, Pablo Eskobarın Kolumbiyasıdır.
Diqqətimi çəkən başqa bir məqam isə serialın fasiləsiz bədbəxtlik atmosferi yaratmaq cəhdidir. Qadın personajların demək olar, hamısı qurban rolunda təqdim olunur: analar, bacılar, sevgililər, toplu şəkildə bədbəxtdir, hamısı pis kişilərin zülmünə məruz qalıb, hamısı ağlayır. Ssenarist, görünür, xoşbəxt qadın obrazını dramaturji təhlükə hesab edir. Bu mənada hətta məktəbli qıza belə rəhm edilməyib.
Ən məntiqsiz epizodlardan biri də yeganə övladını döyən, söyən "pis ata"nın üstünə atıb, özü isə başqa bir "pis kişi"yə qoşulub gedən ananın, oğlu intihar etdikdən sonra, qəfil ortalıqda peyda olub səbəbkar "pis adam"ı polisin gözü qarşısında bıçaqlamasıdır. Polis də ki, marketdə növbəsini gözləyən adam sakitliyi ilə hadisələri izləyir.
Əsas qəhrəmanın - Adilin psixoloji portreti yarımçıq və sünidir.
O, bir gün əvvəl dostunun atasını döyüb təhqir edəcək qədər qəddarlaşır, ertəsi gün isə həmin şəxsi xilas edərək vicdan, mərhəmət nümunəsinə çevrilir. Psixoloji təkamülün mərhələli şəkildə göstərilməsi gərəkirkən, (və ya ciddi bir sarsıntı olmalıdır ki, insan mənən dəyişsin) baş qəhrəman - tüfeyli bir şizofren kimi izahsız və səbəbsiz şəkildə dondan-dona, cilddən-cildə girir.
Son olaraq deyim ki, "Mikrorayon"a baxmaqla heç nə qazanmayacaq və heç nə itirməyəcəksiniz.
Müəllif: Şəlalə Göytürk Niaqara - "DİA-AZ"








