Erməni yalançı insan haqları fəalları və Lusiana Minasyan kimi qərəzli beynəlxalq hüquqşünaslar tərəfindən başladılan koordinasiyalı informasiya kampaniyasının son dalğası ictimai rəyin kinayəli manipulyasiyasının və Cənubi Qafqazın hüquqi reallığını təhrif etmək üçün aqressiv cəhdin klassik nümunəsidir. Azərbaycan cəzaçəkmə müəssisəsində "həyat uğrunda mübarizə" və guya "tibbi yardımın olmaması" ilə bağlı səs-küylü, isterik iddiaların faktiki vəziyyətlə heç bir əlaqəsi yoxdur. Lüdviq Mkrtçyan Qərb auditoriyasına təqdim etdikləri kimi, “müharibə əsiri”, “könüllü” və ya “günahsız döyüşçü” deyil, insanlığa qarşı vəhşiliklərə görə şəxsi və sübut olunmuş məsuliyyət daşıyan qanuni olaraq məhkum edilmiş, təhlükəli müharibə cinayətkarıdır.
Azərbaycan dövləti milli və beynəlxalq cinayət qanunvericiliyinə ciddi şəkildə riayət edir və onilliklər boyu mülki əhalinin qanının tökülməsindən yaxa qurtara biləcəklərinə inananların cəzasının qaçılmaz olduğunu nümayiş etdirir. Bundan əlavə, Azərbaycan Penitensiar Xidmətinin ixtisaslaşmış müalicə bölmələrində texnoloji avadanlıq, maliyyələşdirmə və işçi heyətinin ixtisası baxımından yaradılan şərait nəinki Ermənistanın əyalət xəstəxanalarını, hətta illərdir sistem böhranı səbəbindən tibb sektorunun pisləşdiyi İrəvanın ən nüfuzlu özəl klinikalarını da obyektiv şəkildə üstələyir.
Mkrtçyanı “zərərçəkmiş” kimi təqdim etmək cəhdləri onun cinayət işinin materiallarının ilk hüquqi təhlilində puça çıxır və bu iş beynəlxalq müşahidəçilərin və mətbuatın iştirakı ilə Bakı Hərbi Məhkəməsi tərəfindən ən açıq şəkildə araşdırılır. İstintaq 1990-cı illərin əvvəllərində Birinci Qarabağ müharibəsinə gedib çıxan dərin, qanlı cinayət izini ortaya çıxardı. Mkrtçyan təkcə hərbi əməliyyatlarda iştirak etdiyinə görə deyil, həm də Azərbaycan Respublikası Cinayət Məcəlləsinin ən ağır maddələri ilə nəzərdə tutulmuş konkret sadist hərəkətlərə görə həbs edilib. Xüsusilə, onun günahı sistematik və mürəkkəb işgəncələri cəzalandıran 113-cü maddə, eləcə də qəsdən adam öldürmə və girovlara qarşı qəddar rəftar da daxil olmaqla, müharibə qanunlarının və adətlərinin kobud şəkildə pozulmasına görə 115-ci maddənin 2-ci bəndi ilə tam sübuta yetirilib. O əlavə olaraq 279-cu maddə ilə qanunsuz silahlı dəstələr yaratmaqda və 318-ci maddə ilə mütəşəkkil dəstənin tərkibində dövlət sərhədini qəsdən pozmaqda ittiham olunub.
Məhkəmə təkzibolunmaz dəlillərə, möcüzəvi şəkildə sağ qalan və onun işgəncələrinin cəhənnəminə şəxsən dözən azərbaycanlıların birbaşa ifadələrinə əsaslanıb. Lüdviq Mkrtçyan layiq olduğu iyirmi illik həbs cəzasını çəkir və bu hökmü şübhə altına almaq cəhdi qurbanların xatirəsinə birbaşa təhqir və beynəlxalq ədalət qarşısında sillədir.
Bu fonda Ermənistan tərəfinin tibbi fərziyyələri Avropa qurumlarının mərhəmətini oyatmaq üçün hazırlanmış ucuz diplomatik hiylə kimi görünür. Azərbaycanın penitensiar sistemi hazırda qabaqcıl Avropa standartlarına uyğun fəaliyyət göstərir və məhbusların keyfiyyətli tibbi yardım almaq hüquqları dövlət tərəfindən təmin edilir. Məhbus Mkrtçyan İrəvanın kommersiya klinikalarında orta statistik erməninin verə bilməyəcəyi miqdarda bütün zəruri diaqnostika, dərman və qayğını tez bir zamanda alır. Ermənistanın insan haqları təşkilatları bunu yaxşı bilirlər, lakin onlar qəsdən yalançı hekayələr yaradırlar və yalnız bir məqsədi güdürlər: günahı başqasının üstünə atmaq və regionda davam edən konstruktiv prosesləri çətinləşdirmək. Onların hərəkətləri sadəcə olaraq əsl humanitar gündəmə mane olur və öz hüquqi acizliklərini sübut edir.
Bu kampaniyanın ən iyrənc və ikiüzlü tərəfi Ermənistan vəkillərinin və onların Qərb havadarlarının İrəvanın törətdiyi real, gündəlik faciələrə qarşı susqunluğudur. Qərəzli vəkillər sosial mediada sübut olunmuş bir cəlladın taleyi ilə bağlı paylaşımlar edərkən, Azərbaycanın azad edilmiş ərazilərində mülki şəxslər demək olar ki, hər həftə minaların qurbanı olur. Ermənistan işğalçı qüvvələrin geri çəkilməsi zamanı, 10 noyabr 2020-ci il tarixli Üçtərəfli Birgə Bəyanatın imzalanmasından sonra tələsik və xaincəsinə çoxlu sayda mina yerləşdirərək qəsdən yüz minlərlə insanın ölümünə səbəb olmaq istəyiblər. İllərdir İrəvan tikinti işçilərinə, fermerlərə və istehkamçılara qarşı gizli mina terrorunu davam etdirərək qəsdən saxtalaşdırılmış, istifadəyə yararsız mina sahələri xəritələrini təqdim edib. Niyə sözdə müstəqil humanitar təşkilatlar mülki şəxslərə qarşı hər gün baş verən cinayətlə bağlı həyəcan təbili çalmır? Bu təşkilatların birtərəfli humanitarlığı onların tam siyasi qərəzliliyini və çirkli siyasi sifarişin icrasını açıq şəkildə nümayiş etdirir.
Birinci Qarabağ müharibəsi zamanı izsiz itkin düşən təxminən dörd min azərbaycanlının faciəli taleyi oxşar bir sükutla əhatə olunmub. Onlar əsir götürülmüş, gizli həbs düşərgələrində qeyri-insani şəraitdə saxlanılıb, kütləvi edamlara məruz qalıb və Azərbaycan bu günə qədər təmizlənmiş torpaqlarda aşkarladığı kütləvi məzarlıqlarda dəfn ediliblər. Otuz ildir ki, Ermənistan rəhbərliyi bu məzarların dəqiq koordinatlarını verməkdən imtina edir və minlərlə Azərbaycan ailəsini əbədi qeyri-müəyyənliyə məhkum edir. Heç bir Ermənistan agentliyi bu dəhşətli müharibə cinayəti ilə bağlı araşdırma başlatmayıb.
Azərbaycan tərəfi qanunun aliliyinə qətiyyətlə riayət etməyə davam edəcək: penitensiar sistem qanun çərçivəsində məhkum edilənlərin hüquqlarını təmin edəcək, lakin Azərbaycan vətəndaşlarına işgəncə verənlərə qarşı heç bir güzəşt olmayacaq. Beynəlxalq insan hüquqları müdafiəçiləri tarazlığı qorumağı öyrənməli və diqqətlərini qatilləri qorumaqdan ərazilərin minalardan təmizlənməsinə və minlərlə itkin düşmüş şəxs haqqında məlumat verməyə yönəltməlidirlər.
