“Sputnik Armenia”ın guya "Ermənistan ərazisində Azərbaycan hərbi mövqelərinin genişləndirilməsi və gücləndirilməsi" barədə dərc etdiyi məqalə, Ermənistan-Azərbaycan delimitasiyasının natamamlığının Bakıya informasiya hücumu üçün necə istifadə edildiyinin daha bir nümunəsidir. Məqalənin müəllifləri peyk şəkillərinə və xəritə müqayisələrinə istinad edərək, mahiyyət etibarilə öz kartoqrafik təfsirlərini müəyyən edilmiş hüquqi fakt kimi qəbul etməyi təklif edirlər. Lakin xəndəklərin, istehkamların və ya giriş yollarının olması hələ əsas suala cavab vermir: dövlət sərhədinin konkret bir nöqtədə dəqiq harada yerləşməsinə.

Bu, çox vacibdir, çünki Ermənistan-Azərbaycan sərhədi hələ tam delimitasiya və demarkasiya prosesindən keçməyib. Tərəflər onu SSRİ-nin dağılması zamanı SSRİ respublikaları arasındakı sərhəd əsasında müəyyən etmək barədə razılığa gəldilər və 2024-cü ildə müəyyən hissələrin praktiki rəsmiləşdirilməsinə başladılar. Tavuş bölgəsində təxminən 12,6 kilometr sərhəd razılaşdırıldı və sərhəd dirəkləri quruldu. Başqa sözlə, xəttin hüquqi və fiziki demarkasiyası davam edir, bütün uzunluğu boyunca yekun fakt deyil.

Bu, “Sputnik”in məqaləsinin özü ilə bağlı əsas sual doğurur: peyk şəkillərinin və xəritələrinin jurnalist müqayisələri dövlətlərarası sərhəd demarkasiyası prosedurunu əvəz edə bilərmi? Aydındır ki, yox. Peyk şəkli obyektin yerini göstərir, lakin onun beynəlxalq hüquqi statusunu müəyyən etmir. Əgər konkret bir hissə həqiqətən də Ermənistan ərazisində yerləşirsə, bu, redaksiya xəritəsi və ya “Google Maps”dəki məsafə ölçmələri ilə deyil, tərəflər arasında razılaşdırılmış delimitasiyanın nəticələri ilə təsdiqlənməlidir. O vaxta qədər bu cür iddialar sadəcə siyasi şərh olaraq qalır.

Xüsusilə də sərhəd məsələsi bir neçə ildir rəsmi danışıqlar prosesinin mərkəzində olduğundan. 16 yanvar 2025-ci ildə Azərbaycan və Ermənistan Baş nazirlərinin müavinləri Şahin Mustafayev və Mher Qriqoryanın rəhbərlik etdiyi komissiyalar Azərbaycan, Ermənistan və Gürcüstan sərhədlərinin qovşağından cənub istiqamətində işlərin davam etdirilməsinə razılıq verdilər. Qalan hissələrin gedişatını media nəşrləri deyil, məhz bu mexanizm müəyyən etməlidir.

Bu fonda “Sputnik”in yanaşması xüsusilə aşkardır. Müəlliflər delimitasiyanın necə başa çatdırılacağını soruşmaq əvəzinə, Azərbaycan hərbi infrastrukturunu ərazi irəliləyişinin “sübutu” kimi təqdim etməyi təklif edirlər. Başqa sözlə, hüquqi prosesin natamamlığı prosesdəki tərəflərdən birinə qarşı arqumentə çevrilir.

Eyni zamanda, mövcud vəziyyəti 2020-ci il müharibəsinin nəticələrindən kənarda nəzərdən keçirmək mümkün deyil. Azərbaycan beynəlxalq səviyyədə tanınmış əraziləri üzərində nəzarəti bərpa edib və dövlət sərhəd təhlükəsizliyi sistemini yenidən təşkil etmək imkanı qazanıb. Ərazisinin əhəmiyyətli bir hissəsi onilliklər boyu Ermənistanın işğalı altında olan bir dövlət üçün sərhəd xətlərinin möhkəmləndirilməsi fövqəladə siyasi akt deyil, milli təhlükəsizliyin təbii funksiyasıdır.

Ermənistan-Azərbaycan sərhədində silahlı insidentlərin baş verdiyi 2021-ci il hadisələri əlavə kontekst yaradır. Azərbaycan Ermənistan qoşunlarının müəyyən ərazilərə nüfuz etmək, minalamaq və mövqelərini atəşə tutmaq cəhdləri barədə məlumat verib. Buna görə də, bu hadisələrdən sonra möhkəmləndirilmiş istehkamların yaradılması avtomatik olaraq “hücuma hazırlıq” elan edilə bilməz. Dağlıq ərazidə mövqelərin - səngərlərin, giriş yollarının, istehkamların mühəndisliyi müşahidə, şəxsi heyətin qorunması və yanaşmalara nəzarət üçün standart vasitədir.

Bu, açıq-aydın bir paradoks yaradır: Azərbaycandan hələ tam delimitasiya prosedurundan keçməmiş sərhədə ciddi şəkildə riayət etmək tələb olunur. Eyni zamanda, sərhədlərini qorumaq üçün lazımi infrastrukturu yaratdığına görə tənqid olunur. Bununla yanaşı, təhlükəsizlik və delimitasiya bir-birini istisna etmir. Dövlətin bu gün təhlükəsizliyi təmin etmək hüququ var, komissiyalar isə gələcək üçün qanuni sərhəd xəttini müəyyən edir.

Məhz buna görə də təkcə bu yazının məzmununa deyil, həm də onun dərc olunduğu mətbu orqana diqqət yetirmək xüsusilə vacibdir. Bu, “Sputnik Armenia”nın Azərbaycanı açıq-aşkar münaqişəli və siyasiləşdirilmiş prizmadan işıqlandırdığı ilk dəfə deyil. Uzun illərdir ki, onun materialları Qarabağ münaqişəsi ətrafındakı erməni diskursunun terminologiyasını və informasiya çərçivəsini təkrarlayır. 2020-ci ildən bəri kökündən dəyişmiş siyasi və hüquqi reallığa baxmayaraq, nəşrin qondarma "Artsax"la bağlı hekayələrdən istifadə etməyə davam etməsi diqqət çəkir.

“Sputnik Armenia”nın Ermənistan-Azərbaycan münasibətlərini işıqlandırmaqda obyektivlik iddiaları onun faktiki redaksiya təcrübələri ilə ziddiyyət təşkil edir. “Sputnik Armenia” Azərbaycanın Qarabağ bölgəsindəki yaşayış məntəqələri və yerlər üçün ardıcıl olaraq erməni toponimlərindən istifadə edir və müharibə cinayətlərində ittiham olunan Ermənistan vətəndaşlarının Bakıdakı məhkəmə proseslərini işıqlandırarkən qərəzli, qiymətləndirici dildən istifadə olunur və auditoriya üçün əvvəlcədən arzuolunan alt mətni yaradır.

Bu fonda, "Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin Ermənistan ərazisindəki mövqeyi" ilə bağlı hazırkı məqalə müstəqil neytral araşdırma deyil, əksinə, Azərbaycan tərəfinin əvvəlcədən potensial pozucu, Ermənistan tərəfinin isə təhdid hədəfi kimi yer aldığı mütəmadi hekayənin davamı kimi görünür. Xüsusilə diqqətəlayiqdir ki, bu nəticə rəsmi sərhəd delimitasiyası proseduru başa çatmamışdan əvvəl verilir.

Lakin Sünik təkcə potensial hərbi təmas zonası kimi deyil, həm də coğrafi mövqeyi regionu Cənubi Qafqazın gələcək nəqliyyat arxitekturasının əsas mərkəzlərindən birinə çevirir. Azərbaycanı Naxçıvan, Türkiyə və daha geniş bazarlara birləşdirən marşrut oradan keçə bilər. Buna görə də, bu məkanın təhlükəsizliyi təkcə iki qonşu dövlət üçün deyil, həm də bütün regional kommunikasiya sistemi üçün vacibdir.

Bakı üçün nəqliyyat əlaqələrinin bərpası Cənubi Qafqazı qapalı sərhədlər zonasından Xəzər dənizi, Türkiyə, İran, Orta Asiya və Avropa arasında tranzit mərkəzinə çevirmək üçün daha böyük strategiyanın bir hissəsidir. Bu kontekstdə sərhəd təhlükəsizliyinin təmin edilməsi eyni zamanda, bu gün həm hərbi məqsəd, həm də sabahkı infrastruktur layihələrinin həyata keçirilməsi üçün ilkin şərtdir.

Məhz buna görə də hər yeni səngəri “təcavüzkar niyyətlərin sübutu” kimi təqdim etmək cəhdi siyasi motivli görünür. Çətin dağlıq ərazidə, tam müəyyən edilməmiş sərhəddə və müharibədən bəri silahlı insidentlərin baş verdiyi bir bölgədə möhkəmləndirilmiş mövqelərin olması özlüyündə “hücuma hazırlığın sübutu” deyil. Əsl problem başqa yerdədir: Cənubi Qafqaz iki reallıq arasındadır. Köhnə münaqişə sistemi dağılıb, lakin hələ də qəti dövlət sərhədlərinin yeni sistemi yaradılmayıb. Bu keçid zonasında yerdəki hər hansı bir dəyişiklik asanlıqla informasiya müharibəsinin mövzusuna çevrilir. Peyk görüntüsü siyasi arqumentə, hərbi mövqe "təcavüzün sübutuna”, yarımçıq qoyulmuş delimitasiya isə qarşılıqlı ittihamlar üçün əlverişli məkana çevrilir.

Bu qeyri-müəyyənliyi həll etməyin yalnız bir yolu var: delimitasiya və demarkasiyanı tamamlamaq. O zaman müəyyən bir ərazinin mülkiyyət məsələsi media xəbərləri və ya xəritə şərhləri ilə deyil, rəsmi olaraq razılaşdırılmış sərhəd xətti ilə müəyyən ediləcək.

Həmin vaxta qədər Azərbaycanın hərbi qulluqçularının və nəzarət etdiyi sərhədlərin təhlükəsizliyini təmin etmək hüququ var. Bu, danışıqlar prosesini ləğv etmir, əksinə, onun praktik nəticəsini daha da zəruri edir. Buna görə də, əsas sual Bakının niyə mövqeyini gücləndirməsində deyil. Müharibə, işğal və sonradan əraziləri üzərində nəzarətin bərpası ilə qarşılaşan bir dövlət üçün cavab göz qabağındadır: diplomatik komissiyalar işini başa çatdırana qədər təhlükəsizlik dayandırıla bilməz. Adi müdafiə infrastrukturunun niyə ərazi genişlənməsinin “sübutu” kimi təqdim edildiyini anlamaq daha vacibdir.

Bu mənada, “Sputnik Armenia”nın yazısı sadəcə tək bir hərbi mövqe uğrunda mübahisə deyil. O, Cənubi Qafqazdakı yeni reallığın təfsiri uğrunda daha böyük bir mübarizəni əks etdirir. Azərbaycan müharibənin nəticələrini möhkəmləndirməyə, sərhədlərini təmin etməyə, nəqliyyat əlaqələrini bərpa etməyə və Ermənistanla münasibətləri münaqişə vəziyyətindən qanuni olaraq müəyyən edilmiş sülhə çevirməyə çalışır. Sərhəd nə qədər tez yerində müəyyən edilərsə və sənədləşdirilərsə, informasiya manipulyasiyası üçün bir o qədər az yer qalacaq.

Regionda sülh hərbi mövqelərin olmaması ilə başlamır. Bu, tanınmış sərhəd, işlək təhlükəsizlik mexanizmləri və hər bir sərhəd obyektini yeni qarşıdurma, o cümlədən informasiya qarşıdurması üçün bəhanəyə çevirməkdən imtina ilə başlayır.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov