Ermənistanda taleyüklü seçkilər yaxınlaşdıqca uduzacağını hiss edən radikal-revanşist müxalifət də cildən-cilə girir, yüz oyundan çıxır. Hədəf əlbəttə ki, seçicinin “saqqızını” oğurlayıb onu öz tərəfinə çəkməkdir.
Elə bu niyyətlə “üçbaşlı müharibə partiyası”ndan baş nazirliyə namizəd, keçmiş prezident Robert Köçəryan seçkilərə sayılı günlər qalmış “sülh maskası” taxmaq qərarına gəlib. Onun “hakimiyyətə gəlsək, Azərbaycanla sülh danışıqlarını sıfır nöqtəsindən başlamayacağıq” kimi ilk baxışda qulağa xoş gələn sözlərini hər şeydən öncə bu rakursda qəbul eləmək lazım gəlir.
Yəni, guya revanşist ünsürlər də Bakı ilə ədalətli sülh tərəfdarıdır. Tutaq ki, belədir. Onda niyə bu qüvvələr Ermənistanın indiki konstitusiyanın dəyişdirilməsinə qarşı çıxır, bu yöndə səyləri xəyanət sayırlar? Hansı sənəddə ki, Azərbaycan və Türkiyəyə qarşı ərazi iddiaları var.
Qonşusunun torpağına göz dikən bir ölkə ilə sülh və əmin-amanlıq içində yaşamaq, diplomatik və iqtisadi-ticari əlaqələr qurmaq mümkünmü? Bu Xocalı cəlladı bizi nə hesab edir? Bəs seçiciləri? Doğrudanmı ermənilər onun fikrini ciddi qəbul edəcək və “qoyun cildinə girmiş canavarlara” şans tanıyıb tarixi səhvə yol verəcəklər? 11 gün sonra biləcəyik...
Sonra. Köçəryan deyib ki, Azərbaycanla sülh müqaviləsi üçün “zəmanətçilər” lazımdır. “Zamin tərəflər” qismində isə o, Rusiya və ABŞ-ı görür. “Xoruzun quyruğu” da burda gizlənib. Yəni ki, Rusiyasız barışıq mümkün olmayacaq.
Kremlin mövqeyi də çoxdan bəli. O Kreml ki, 2023-cü ilin oktyabrında Qarabağı Azərbaycan ərazisi elan elədiyi üçün hələ də Nikol Paşinyanı bağışlaya bilmir. Halbuki Paşinyan heç bir zəmanətçi ölkə adı çəkmir. Düz də edir. Ona görə ki, bu, sülh anlaşması prosesini çətinləşdirən bir yanaşma, faktiki şərt irəli sürməkdir. Bu "dərsi" çoxdan keçmişik. "Ayı"nın oyunlarının da nəyin üstündə olduğunu hamı bilir...
“Avropa Birliyinin iştirakı da arzuolunan olardı, amma mən Rusiya, ABŞ və Çinin daxil edilməsini ideal variant hesab edirəm”. Bunu da Köçəryan izhar edib.
Hərçənd, indiyədək Azərbaycan və Ermənistan arasında aparılan sülh danışıqları, sərhədlərin delimitasiyası və digər proseslər məhz vasitəçisiz, “zəmanətçisiz” aparıldığı üçün uğurlara imza atılıb. Həmçinin, sülh müqaviləsi paraflanıb. O səbəbə Bakı və İrəvan dəfələrlə vasitəçilərə ehtiyac olmadığını bəyan edib...
Şübhəsiz, Xocalı canisinin sülhlə bağlı ikibaşlı vədi sırf seçki gedişidir və guya “müharibə partiyası”nı təmsil etmədiyini isbatlamağa, Paşinyanın əsas təbliğat “kartını” əlindən almağa hesablanıb. Axı söhbət hansı zəmanətdən gedə bilər? Bu, ağrımayan başa dəsmal bağlamaq deyilmi?
ABŞ, Rusiya və ya Çin iki ölkənin imzalayacağı, milli parlamentlərin ratifikasiya edəcəyi və konstitusiya məhkəmələrinin təsdiqləyəcəyi sülh sənədinə niyə zəmanət verməlidir ki? Buna nə ehtiyac?..
Üçüncü yandan, SSRİ-nin süqutundan sonra regionun yeganə işğalçı dövləti qismində məhz Ermənistan tanınır. Bu məntiqlə yalnız Azərbaycanın zəmanətçi tələb eləmək haqqı var. Fəqət Bakı bu barədə danışmır. Çünki heç bir ölkəyə hücum etmək kimi bəd niyyəti yoxdur, olmayıb. Regionda fitnə-fəsad mənbəyi olan ölkə çoxdan bəlli.
Odur ki, sülhə ən böyük zəmanət və ya töhfə elə Ermənistanın “Əsas Qanun”unu beynəlxalq hüquqa uyğunlaşdırmaq olardı. Nə barədə ki, Köçəryan danışmır. Aydın məsələdir nəyə görə. Çünki o, radikal-qırğıları təmsil edir. Təsadüfi deyil ki, az öncə keçmiş xuntaçı belə bir ifadə işlətmişdi: “Ermənistan 29.7 min kv km-ə sığmayan anlayışdır”.
Kəsəsi, qaradan artıq boyaq olmaz. Yetər ki, erməni seçicilər də bunu vaxtında anlasın və iyunun 7-də tarixi fürsəti qaçırmasınlar...
Müsavat.com
