Aktyor Elməddin Cəfərovun Lent.az- da yayımlanan müsahibəsini oxudum. Bəzi fikirləri mübahisəli olsa da, xüsusilə məsuliyyət, vicdan və kino sektorunun iqtisadi vəziyyəti ilə bağlı dedikləri üzərində düşünməyə dəyər.

Kinoteatrların bahalaşması ilə bağlı dedikləri iqtisadi baxımdan məntiqli görünür. Ailə ilə kinoya getməyin xərci artdıqca insanlar daha ucuz və ya fərqli əyləncə formalarına üstünlük verirlər. Bu, təkcə Azərbaycanda deyil, bir çox ölkədə müzakirə olunan məsələdir.

"Əvvəl bilet 5 manat idi, sonra 8-12-15 manat elədilər . Əvvəl kinoteatra gedəndə 20 manat verib 4 nəfər üçün bilet alırdın, 10 manatı da su, qida üçün xərcləyirdin. Sonra suyun, meyvə şirəsinin də qiymətini bir nəfər üçün 10 manata qaldırdılar. Su satan suyun, bilet satan biletin, popkorn satan popkornun qiymətini qaldırdı. Uçurum vəziyyət yaratdılar. Bunlar başa düşmədi ki, belə etməklə kinonu öldürürlər. Axırda öldürdülər. Yəni, artıq 4 nəfər gedəndə 80 manat xərci çıxır. Artıq insanlar fikirləşməyə başladı ki, gedib 80 manata hansısa restoranda oturaram."

Tamaşaçı mədəniyyəti haqqında dedikləri də diqqət çəkir. Tənqid əlbəttə lazımdır, amma təhqir tənqid deyil. Yaradıcı insanı söymək yox, işi arqumentlərlə qiymətləndirmək daha sağlam yanaşmadır."Kimsə əttökən deyəcək deyə mən 500 minlik borca girməliyəm? Bəs sonra mən xərcimi nə ilə ödəyəcəyəm? Bu, heç tamaşaçını maraqlandırmayacaq. Biz yeganə ölkəyik ki, filmi "YouTube"a pulsuz qoyub rəylərdə söyüş alırıq. Başa düşmür ki, bu filmə pulsuz baxır.

Söyüş yazıb rəydən bəyənmə yığmağa çalışır. Təşəkkür etmək yoxdur, ancaq söyüş, ancaq "əttökən" adlandırmaq. Niyə belə edirsiniz? Qanmaq var, qanmamaq var, bizdə artıq üçüncü sort yaranıb - yaxşılığa pisliklə cavab vermək. Nə bekar adamsan sən? Bu, nə xəstəlikdir? Sən niyə rəylərdə "rəy tutuzdumağa" çalışırsan? "

Müsahibədə dediyi bir cümlə xüsusilə diqqətimi çəkdi: "Dövlət film üçün 1 milyon manat ayıranda, onun 500 minini yeyəcək, gedib özünə villa tikəcək."

Bu, sərt ifadədir. Amma təəssüf ki, cəmiyyətimizdə çox adam bu cümləni eşidəndə etiraz etmir. Çünki belə halların baş verdiyinə dair inamsızlıq və şübhə uzun illər ərzində formalaşıb.

Məncə, Elməddin Cəfərovun əsas demək istədiyi təkcə kino sahəsi ilə bağlı deyildi. O, daha böyük bir problemi göstərirdi: vicdan problemini. Dövlətin ayırdığı vəsait, xalqın vergisindən formalaşan büdcə və ictimai etimad şəxsi qazanca çevriləndə təkcə bir film yox, bütöv bir sahə zərər görür. Nəticədə keyfiyyətli filmlər çəkilmir, tamaşaçı kinodan uzaqlaşır, yaradıcı insanlar isə həvəsini itirir.