Son aylarda Suraxanı Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Adil Əliyevin adı bir neçə dəfə sosial şəbəkələrdə yayılan qalmaqallı videolarda hallanıb.

Əvvəl əlil arabasında olan qazi Vətən Cəfərli ilə görüşün videosu yayıldı. Qazi səhhətindən, gözündəki problemdən danışırdı. Adil Əliyevin ona yaşıl çay içməyi, sonra isə çay paketini gözünün üstünə qoymağı məsləhət gördüyü görüntülər ciddi etiraz doğurdu.

Ardınca qazinin özü çıxıb bildirdi ki, məsələ yanlış təqdim olunub, Adil Əliyev onu təhqir etməyib, əksinə, qayğı göstərmək istəyib.

Bu günlərdə başqa bir hadisə yaşandı.

Şəhid atası Hüseyn Qasımov video yayıb Prezident İlham Əliyevə müraciət etdi. Hövsanda istifadə etdiyi torpaq sahəsinin əlindən alındığını iddia etdi, Adil Əliyevin adını çəkdi və bəzi torpaq sahələri ilə bağlı araşdırma aparılmasını istədi.

Çox keçmədi ki, ikinci video yayıldı.

Bu dəfə şəhid atası əvvəlki dediklərindən geri çəkildi, videonu sərxoş vəziyyətdə çəkdiyini və sözlərinin həqiqəti əks etdirmədiyini söylədi.

İndi sosial şəbəkələrdə daha bir vətəndaşın Adil Əliyevlə bağlı videosu dolaşır. Orada da qarşılıqlı ağır ifadələr, aşağılayıcı sözlər və məmur–vətəndaş münasibətinə yaraşmayan üslub müzakirə olunur.

Mən burada həmin insanların hansının haqlı, hansının haqsız olduğunu məhkəməsiz müəyyənləşdirmək istəmirəm.

Məni başqa məsələ maraqlandırır.

Niyə Azərbaycanda məmurdan şikayət edən vətəndaşın videosundan az sonra çox vaxt həmin adamın “məni səhv başa düşüblər”, “sərxoş idim”, “şikayətim yoxdur”, “məmur əslində mənə qayğı göstərib” dediyi başqa video ortaya çıxır?

Bu artıq ayrıca araşdırılmalı ictimai hadisədir.

Əgər bir vətəndaş yalan danışıbsa, faktlarla göstərilsin.

Əgər məmura böhtan atılıbsa, hüquqi prosedur işləsin.

Amma şikayət videosunun ardınca təkzib və üzr videosunun gəlməsi cəmiyyətin şübhəsini aradan qaldırmır. Əksinə, daha bir sual yaradır:

Bu insanlar fikirlərini niyə belə sürətlə dəyişirlər?

Normal media məhz burada meydana çıxmalıdır.

Jurnalist getməlidir qazinin yanına.

Şəhid atasının göstərdiyi torpaqların sənədlərini araşdırmalıdır.

İcra hakimiyyətindən cavab tələb etməlidir.

Kadastr məlumatlarına baxmalıdır.

Adil Əliyevin mövqeyini verməlidir.

Sonra da faktları cəmiyyətə təqdim etməlidir.

Azərbaycanda isə əsas problem məhz budur.

Belə videoların bir qismi saytlarda yayılsa da, ölkənin böyük televiziya kanallarında və hakimiyyətə yaxın əsas media məkanında yüksək vəzifəli məmurlar haqqında sərbəst, ardıcıl və ciddi araşdırma jurnalistikası demək olar görünmür.

Bunun əvəzində boşluğu sosial şəbəkələr doldurur.

Avropada yaşayan azərbaycanlı blogerlərin auditoriyasının böyüməsinin səbəblərindən biri də budur. İnsanlar dövlət televiziyasında və böyük kanallarda görmədikləri videoları YouTube-da, TikTok-da, Facebook-da axtarırlar.

Bu, blogerlərin hər dediyinin doğru olması demək deyil.

Amma azad media olmayan yerdə informasiya boşluğu yaranır. İnformasiya boşluğunu isə gec-tez başqaları doldurur.

Adil Əliyevin adı başqa ağır bir hadisənin fonunda da əvvəllər gündəmə gəlib.

Fransada yaşayan azərbaycanlı bloger Məhəmməd Mirzəli 2021-ci ildə Nant şəhərində bıçaqlanmazdan əvvəl Adil Əliyevdən hədələyici mesaj aldığını bildirmişdi. Reporters Without Borders də həmin mesaj barədə yazmışdı. Sonrakı Fransa məhkəmə prosesləri Mirzəliyə qarşı sui-qəsdlərin siyasi xarakterinə və Azərbaycan hakimiyyət dairələri ilə mümkün əlaqələrə dair ciddi faktlar ortaya qoyub.

Amma burada dəqiqlik vacibdir: açıq məhkəmə materialları Adil Əliyevin həmin sui-qəsdin sifarişçisi olduğunu müəyyənləşdirməyib. Ona görə bu məsələni ittiham kimi deyil, onun adının Mirzəli ilə bağlı əvvəldən yaranmış təhlükəli qarşıdurmada hallanması kimi qeyd etmək daha doğrudur.

Bütün bunların fonunda əsas sual yenə dəyişmir:

Azərbaycan məmuru vətəndaşla niyə belə münasibət qura bilir və Azərbaycan jurnalistikası niyə bunun ardınca gedib həqiqəti ortaya çıxara bilmir?

Problem təkcə bir icra başçısı deyil.

Problem elə bir sistemdir ki, məmur haqqında ilk məlumatı jurnalist araşdırmasından yox, təsadüfən telefon kamerasına düşmüş videodan öyrənirik.

Sonra şikayət edən adamın təkzib videosunu görürük.

Amma aradakı həqiqəti araşdırmalı olan media görünmür.

Azad medianın olmadığı yerdə məmurla vətəndaşın arasında kamera qalır.

Elbəy Həsənli,

P.S. Yazı müəllifin feysbuk hesabında yayımlanıb.

MİA.AZ